پوسته

هیچ، سپس چهار مرحله که هر کدام دو برابر مرحله قبلی هستند، سپس یک قرص. فاصله دو مرحله برابر است هرجا که روی مقیاس بایستید، که این باعث می‌شود خوانا باشد. مرحله اول عملاً وجود ندارد به عمد: این چیزی است که یک پوسته صاف می‌خواهد زمانی که یک زاویه راست واقعی ناتمام به نظر می‌رسد. هر چیزی گردتر از آخرین مرحله شکلی است که می‌خواهد دایره باشد و خود را چنین معرفی می‌کند — یک دایره تصمیم پوسته نیست.

یک شکل هرگز مقیاس بالای خود را نمی‌خواند: آن نقش را می‌خواند که ایفا می‌کند و پوسته می‌گوید که آن نقش چه مرحله‌ای می‌گیرد — هرگز ارزش یک مرحله را نمی‌گوید، که باعث می‌شود مقیاس همزمان به دو معنا اشاره کند. چیزی که چیزی را نگه می‌دارد یک جعبه است، چه متن، محتوا یا پیام را نگه دارد؛ چیزی که دو منطقه صفحه را جدا می‌کند نه این است و نه آن، و چیزی را گرد نمی‌کند. پوسته را به `نرم` تغییر دهید و ببینید یک کنترل چگونه از بقیه جدا می‌شود: یک کپسول برای چیزی که یک خط ارتفاع دارد مناسب است و برای یک textarea مضحک است.

چهار عمق، از یک خط باریک تا یک پنل معلق. یک پوسته که دنیای صاف می‌خواهد، همه چهار را به هیچ تنظیم می‌کند و هر سطح بالارفته پیروی می‌کند.

خط خود — عرض و سبک آن. رنگ آن اینجا نیست: آن به طرح رنگ مربوط می‌شود، که به پوسته اجازه می‌دهد خطی را بدون دانستن اینکه رنگ آن چه خواهد بود حذف کند.

دو خط که چیزها را از هم جدا می‌کنند: بین دو ردیف از یک چیز و بین دو منطقه از یک صفحه. بیست و چند شکل اولین را می‌خوانند، که به همین دلیل یک توکن است و نه یک قانون.