สกิน

ไม่มี, แล้วสี่ขั้นตอนแต่ละสองเท่าของขั้นตอนด้านล่าง, จากนั้นก็เป็นรูปไข่ ระยะห่างสองขั้นตอนคือระยะทางเดียวกันไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนบนมาตราส่วน ซึ่งทำให้มันอ่านได้ ขั้นตอนแรกแทบจะไม่มีอยู่จริงโดยตั้งใจ: มันคือสิ่งที่ผิวเรียบต้องการเมื่อมุมที่แท้จริงอ่านว่าไม่สมบูรณ์ อะไรก็ตามที่กลมกว่าขั้นตอนสุดท้ายคือรูปทรงที่ต้องการเป็นวงกลมและบอกเอง — วงกลมไม่ใช่การตัดสินใจเกี่ยวกับผิว

รูปทรงไม่เคยอ่านมาตราส่วนด้านบน: มันอ่านบทบาทที่มันเล่น และผิวบอกว่าบทบาทนั้นได้รับขั้นตอนไหน — ไม่เคยบอกว่าขั้นตอนนั้นมีค่าเท่าไหร่ ซึ่งจะทำให้มาตราส่วนมีความหมายสองอย่างในครั้งเดียว สิ่งที่ถือบางอย่างคือกล่อง ไม่ว่าจะถือข้อความ, เนื้อหาหรือข้อความ; สิ่งที่แยกสองภูมิภาคของหน้าไม่ใช่ทั้งสองอย่าง และไม่กลมเลย สลับผิวเป็น `นุ่ม` และดูว่าชิ้นส่วนควบคุมแยกตัวออกจากส่วนที่เหลืออย่างไร: รูปไข่เหมาะกับสิ่งที่สูงหนึ่งบรรทัดและไม่เหมาะกับช่องข้อความ

ความลึกสี่ระดับ ตั้งแต่การยกเล็กน้อยไปจนถึงแผงลอย ผิวที่ต้องการโลกเรียบจะตั้งค่าทั้งสี่เป็นไม่มีและพื้นผิวที่ยกขึ้นทุกพื้นผิวจะตามมา

เส้นเอง — ความกว้างและสไตล์ของมัน สีของมันไม่ได้อยู่ที่นี่: มันเป็นของชุดสี ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผิวสามารถลบเส้นได้โดยไม่ต้องรู้ว่าสีจะเป็นอย่างไร

เส้นสองเส้นที่บอกสิ่งต่างๆ แยกแยะระหว่างสองแถวของสิ่งเดียวกัน และระหว่างสองภูมิภาคของหน้า รูปร่างมากกว่ายี่สิบอ่านตัวแรก ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมมันจึงเป็นโทเค็นและไม่ใช่กฎ